Een verslag van Myriam zelf :

Toen het programma bekend werd voor de interland tussen Duitsland, Frankrijk en België wist ik al meteen dat ik niet op een selectie moest hopen want discus, dat al jaren geprogrammeerd staat, was ineens geschrapt en vervangen door speerwerpen. Op kogel moest ik ook al niet hopen, omdat m’n aanglij-beweging sinds m’n knie-operatie in 2013 niet meer lukt. Dat noemt men oud worden zeker!!!

Ondertussen verlopen maanden, weken en dagen en opeens 5 dagen voor de afreis kreeg ik bericht dat ik toch mocht deelnemen aan het kogelstoten. En zelfs op donderdag vroeg men mij om “eventueel” in te vallen voor het speerwerpen. Zo gezegd, zo gedaan…. Zaterdag verzamelen op de carpoolparking van Strombeek-Bever om 9u. Op z’n Belgisch al met 30 min vertraging vertrokken met nog 2 tussenstops op de E411 voor enkele Waalse atleten op te laden. Op de bus kregen we een T-shirt van de Bond zodat elke Belg eindelijk eens hetzelfde truitje had, wat jaren al anders is geweest. De definitieve selectie werd ook nog eens overlopen met het tijdschema, en daar kreeg ik te horen dat ik ook nog moest speerwerpen. Rond 13u30 arriveerden we dan in het warme (+/- 27°) Duitse stadje Trier en enkele minuten later aan het Mosel Stadion. Om 14u00 volgde dan de plechtige opening met de volksliederen van elk land, de Fransen en Duitsers zongen heel Trier bij mekaar en bij het Belgische lied was het ijzig stil. Misschien kunnen ze ons beter de tekst in handen geven op de bus zodat we kunnen oefenen tijdens de rit. M’n eerste proef het speerwerpen niet echt m’n ding, maar wat doe je als atleet om je land uit nood te helpen of mag m’n hier spreken van vaderlandse plicht. Ik stond zelfs niet op de startlijst en heb dan m’n beste Duits moeten bovenhalen en uiteindelijk moest ik dan zelf  m’n naam noteren op de lijst. M’n moed zakte al in m’n schoenen als die Duitsers bij het inwerpen al los over de 35m wierpen. Al een geluk dat er maar 3 landen meedoen met elk 2 deelnemers zodat iedereen 6 pogingen heeft. Even m’n knop omgedraaid en dan maar werpen met die speer. Ik haalde alles uit de kast maar niks lukte (wat wil je als je zo laat wordt verwittigd en dan zonder speertraining) maar toch belandde m’n speer zesmaal op een zakdoek van elke worp. Ik had zowaar m’n record voor dit seizoen maar bengelde ver achter de rest aan en scoorde amper 1puntje. Veel tijd om te recupereren had ik niet want ik werd al verwacht aan de kogelstand, die plaatsvond buiten het stadion. Eindelijk hadden we daar toch wat schaduw en na 3 worpen stond ik zelfs 4e, m’n Belgisch maatje en een Française hield ik echter achter me, tot de laatste worp dat die zwarte Française me toch nog een punt afsnoepte. De wedstrijd is pas gedaan na 6 worpen hé, al was ik toch wat ontgoocheld daardoor maar wel tevreden met m’n afstand. Plicht volbracht en dan afkoelen onder een frisse douche wat deugd deed na zo’n warme dag. Na de wedstrijden werden de trofeeën uitgedeeld en daaruit bleek weeral eens dat Duitsland en Frankrijk veel te sterk is voor ons Belgenland.  Zoals elk jaar werden we dan verwacht voor het diner en de heerlijke Moeselwijn en om 21u20 vertrok de bus richting België. Iedereen was precies een beetje gemoeseld van de wijn want sommige hadden blijkbaar nood om hun roes uit te slapen. Eens we de Belgische grens overstaken, belandden we in een hevig onweer en véél regen…. welkom in België. Omstreeks 00u30 (we waren zelfs te vroeg, aankomst was voorzien om 01u00) arriveerden we in Strombeek-Bever en dan vlug richting Leuven om daar m’n bed in te duiken want de volgende dag moest ik weer paraat staan voor de volgende hamerwedstrijd van Vanessa in Turnhout. Volgend jaar zal de interland doorgaan te Dampicourt op de vernieuwde piste….hopelijk mag ik dan weer rekenen op een zoveelste (ben ondertussen de tel kwijt geraakt) Belgische selectie.

Myriam