Het Junioren-Gala in het duitse Mannheim is zowat de laatste kans voor de junioren om zich te plaatsen voor een internationaal kampioenschap. Hier komen zowat alle nationaliteiten bij elkaar om te strijden voor een laatste ticket richting het wereldkampioenschap in Eugene. Voor Vanessa was dit niet meer nodig omdat ze zich al wist te plaatsen twee weken geleden in Eeklo met een worp van 59m98. Mannheim is één van de meest prestigieuze wedstrijden in de wereld voor de junioren. Hieronder een verslag van Vanessa zelf :

Om 14uur stonden we allemaal samen te wachten aan het eurovolleycentrum van Vilvoorde op de bus. "Ja als het diezelfde busschauffeur is van vorig jaar kunnen we lang wachten!". Met een kwartiertje vertraging zijn we dan vertrokken richting boutersem, tweede opstapplaats. Met fille op de Brusselse ring zijn we weer een halfuur verloren geraakt... Met een busrit van 7uur kwamen we dan eindelijk aan in Mannheim waar we onmiddelijk eten kregen van de plaatstelijke atletiekclub. Daar kregen we dan te horen dat er geen kamers genoeg zijn!!! Met de nodige onderhandelingen van de begeleiders hadden we dan toch een kamer! De werpers werden in een ander hotel te slapen gelegd, lekker rustig :). Om 23u30 lag ik dan eindelijk in mijn bed! Na elk uur van de nacht te zien te hebben op de klok ging dan de wekker af om 8u, dus een korte nacht! Niet in het voordeel van een atleet... Wat een slechte rot nacht was me dat!! Na het ontbijt was het de spullen pakken voor hamer en de Shuttlebus nemen naar het stadion. Eens daar was het zoeken naar de andere Belgen die dan de nacht hadden doorgebracht in een ander hotel maar er was geen Belg te bespeuren... Blijkbaar waren er geen Shuttlebussen aan hun hotel! Een ramp want mijn nationaal wedstrijdtruitje moest ik nog krijgen! Uiteindelijk heeft Ilse, de begeleider, een taxi genomen naar de piste dus had ik nog op tijd mijn truitje :). Daarna moest mijn materiaal nog gewogen en gemeten worden. Spannend want vorig jaar werd mijn hamer en discus nog afgekeurd en het was dezelfde meneer van toen! Uiteindelijk werd het allemaal goedkeurd en kon ik met een gerust hart gaan opwarmen. Dat laatste moest ook op tijd gebeuren want ik moest drie kwartier op voorhand in de Callroom zijn, een goede les voor in Eugene. Na de opwarming moest ik dan naar de callroom, opgepast want niet alles mocht daar mee naar binnen. Zoals alle electronische apparaten moest ik afgeven aan begeleider Ronald. Er stonden zelfs ToiToi toiletten zodat je daar nog naar toilet kon gaan omdat je de callroom niet mocht verlaten! Allemaal heel professioneel ;). Daar binnen hebben we 10 min moeten wachten, net genoeg tijd om mijn werpschoenen aan te doen en mijn vinger in te tapen. Daarna kwam een jury ons halen en werden we onder begeleiding naar de hamerstand gebracht. Tassen droppen onder de paraplu omdat het wat aan het druppelen was en dan de hamer nemen en ingooien. Iedere deelnemer kreeg 2 inworpen, niet veel maar dat is nu eenmaal van toepassing op zo'n wedstrijd. Na de eerste inworp mannheim podium alleenhad ik al meteen gevoeld dat het een heel goede cirkel was om in te draaien. Tweede inworp was een verre 59m "Komt goed" heb ik onmiddellijk gedacht! Maar dan ineens begon het daar te regenen gevolg cirkel was helemaal nat... Dus moet je snel je knop in je hoofd kunnen omdraaien en vooral niet denken de cirkel is glad en ik ga vallen... Eerste worp was dan een echte ramp... Recht tegen de paal van de kooi! Een nulworp... En dan begint het mentale gedeelte, zou ik misschien iets trager moeten beginnen of juist niet? Gewoon doorgaan? Maar dan val ik misschien? Ik neem een vod mee in de cirkel, slorp het water een beetje weg en dan gaan. Zo gezegd zo gedaan en dan was het bingo, een worp van 59m52. Op dat moment de beste worp van de wedstrijd en kreeg volop applaus :). Daarna gewoon zo verder doen was de boodschap! De 3e worp was zelfs nog veel beter! Maar doordat ik mijn blok niet had gezet is de hamer buiten de sector gevlogen richting 62m! Zoooo jammer!!! Maar de wedstrijd was nog niet gedaan! Met nog een constante 4e en 5e worp, 59m81 en 59m66 was de laatste worp raak. Met een krachtige schreeuw zag ik mijn hamer voorbij de 60m vliegen! "WOOW dat kan niet zijn zeker??" Toen hoorde ik de jury roepen : sechzig Meter... En toen wist ik al genoeg! Ik vloog naar Ronald en mijn supporters, het geluk kon niet op! Zelfs het publiek was onder den indruk en ze bedankte me voor deze mooie wedstrijd! Eindelijk de 60m JIPPIIEEE :D! En ik werd tweede op die wedstrijd, super gewoon! Later in het hotel kreeg ik nog een cola van Ronald voor mijn prestatie, en die heeft zeker gesmaakt :) De volgende wedstijd is het wereldkampioenschap, nu mijn valiesje maken want 16juli is het zover... Richting USA :D 

mannheim podium